De oude zaak Godefrooi

hij noodzakelijk bij mevrouw van Korselaer moest werken. Altijd belette er iets, baar geestdriftige hartjes geheel en vrij voor een volbloed proletariër uit te storten en nieuwe wijsheid te hooren van de lippen des mans uit de „omhoog worstelende klasse.”

Zekeren middag troffen ze het. Dirk had een kleine onaangenaamheid gehad met de jonge, blonde vrouw en was toen resoluut naar de bovenste verdieping geloopen. Hij klopte luid en een gescheurde stem riep „binne”! Toen trad hij snel de keuken in doch vluchtte er nog sneller uit. Het eerste gezicht op het „dochtertje” van de „bovenste” of, zooals de buren haar noemden, „de rooie” had hem zoo doen schrikken. Hij had zich voorgenomen voor het eerst eens daar zijn twaalfuurtje op te eten, maar die gedachte zette hij ijlings van zich af. Liever dronk hij Mina’s koffie, trotseerend haar ijzige koelheid en schampere opmerkingen, dan dat hij zijn etenslust liet bederven, door het gezicht van die „rooie”. Maar Mina was boodschappen doen zoodat de kinderen de koffie voor de werklieden verzorgden.

De oude opperlieden en loodgieters bleven nog steeds volharden in hun Godefrooische opvatting dat knechten in den kelder moeten schaften. Zoodoende had Dirk de keuken voor zich alleen en nam hij dan ook heel gemakkelijk op twee stoelen plaats. Leentje schonk de koffie in en haar zusje bewonderde zijn vaardigheid in het oogknikken.

—    Wat doet u dat leuk, zei ze eindelijk.

—    Wat — me keg eite ? vroeg hij verbaasd. Alledoagsch werk hour.

De meisjes lachten hartelijk en dachten tegelijk aan haar jongen, geestdriftigen onderwijzer. Ja — het was toch waar, erkenden ze in gedachten, zelfs in zijn humor was het proletariaat oorspronkelijk. Ze knikten elkaar eens toe; beiden vonden ze hem er lang niet kwaad uitzien.

—    Lange krul-haren zouden hem niet misstaan, peinsde het naar lyriek overhellende Leentje.

—    Ik zou bést met hem uitdurven, dacht het democratisch-voelende Lientje en droeg zorg haar blozend gezichtje te bukken. Zelfs als hij geen boord droeg maar een zwarte strikdas. Echter, hadden zij zich andere conversatie met hem voorgesteld dan over krul-haren en strikdassen. Maar alle begin is moeilijk.

—    Houdt u van kunst? begon Lientje plots, voelend dat ze iets moest vragen, om hem aan het praten te krijgen.