't Brokkenhuis

opaan, met hem samen te wonen en mijn deel in de kosten te mogen bijdragen. Maar hij wou dat niet, omdat we dan, zooals ie beweerde, tè gauw genoeg van elkaar zouden hebben gehad.

En toch kwam het en spoediger dan ik verwachtte, spoediger dan goed voor me was. Ik weet niet of jij al zoover gevorderd bent, dat je dat kunt snappen. Als onze verhouding maar drie onnoozele maanden langer had geduurd, zou hij in mijn zak hebben gezeten en, mijn verstand mijn domheid mat hebben gezet. Nu ik hem echter tè kort geheel den mijne had kunnen voelen, om hem absoluut overwonnen te weten, nu mijn domheid nog reageerde op zijn mysterie, kwam de slag te vroeg. Ik had me nog geen tijd en gelegenheid gegund, hem in zijn armzaligheid van gewoon mensch en niet-belangrijken man te zien. Dat was noodlottig. Want, toen de dag kwam, en hij me zoo vriendelijk, maar beslist, kon vertellen, dat ie ’s avonds moest overwerken en een beetje studeeren, toen woedde de onverzadigde begeerte nog even hevig in me. . . .

Weer zweeg ze. Ze richtte het hoofd op en haar oogen, die nu weer in de zijne boorden, leken Barrèl koolzwart.

M’n geschiedenis is uit. Nou ben ik hier. Hier of in een krankzinnigengesticht.... ’t kan me niets schelen....

Dagenlang zwierf ik door de stad, de hei, den polder. Uren achtereen stond ik ’s avonds tegenover zijn huis, keek ik op, naar zijn vensters, of ie me wou zien en roepen.

Thuis riep ik, in hysterische aanvallen, hallucinaties op; dan zag ik hem in zijn kamer op de knieën liggen, biddend en smeekend om mijn terugkomst. Ik wist beter. Op een enkel woord van hèm, zou ik naar zijn kamer zijn gesneld, om alles aan te bieden en te offeren en niets te vragen.

En waarom was en deed ik zoo waanzinnig? Uitsluitend,

39