't Brokkenhuis

Het geloof in het geluk, is het bezit er van. Hou het geloof, het geluk; bewaar het, om ervan aan anderen te geven. Het beste, het allerbeste. Vaarwel!

—    Vriend, vriend, zei Barrèl, ontroerd. Ik bedank je niet, want wat beteekent dat woord tegenover.. ..

Nee, nee, in geen geval een woord dat deze periode afsluit. Ook niet, vaarwel. Mijn vriendschap en mijn dank voor jou moeten in en bij me blijven.

Tot weerziens le Grand, tot weerziens, mijn edele, beste vriend. Tot spoedig weerzien.

—    Ja, ja, over een poos. Ik moet nu werken. Ga, ga nu! Het leven wacht je.

—    Ja, het leven wacht me, zei Barrèl zacht. Vriend, vriend....

Toen ging hij.

Hoog boven hem luidde, jubelde de zilveren klok. Het was hem, als zong ze een lied, een lied van forsche woorden en machtige melodie.

Die woorden, die klanken schalde ze uit, hoog boven ’t Huis en wijd er om heen. Ze vulde de ruimte met de sterke accoor-den harer stem, als wilde ze het heelal kracht geven en tot kracht dwingen.

Barrèl trad de poort uit en zag blauw, hel-schitterend witblauw, boven en om hem heen. En zijn gelaat voelde de warmte der zon.

Even sloot hij de oogen, doch opende ze, toen hij twee handen, de zijne voelde grijpen.

Henny en een andere eerste klasser leidden hem naar den auto.

Hij hoorde hun stemmen en die der anderen, die hem bij den

336