't Brokkenhuis

kan niet rooken, nu ik zooveel tegelijk moet verwerken. En, ik moet je een bekentenis doen.

Ik heb je destijds niet geloofd, ja uitgelachen. Je Huis, je optreden leek me een flauwe, ellendige grap en je voorspelling— . hansworsterij.

Maar, ze is toch uitgekomen. Ik ben nu genezen.... zoo meteen ga ik naar huis terug.

Ja, ik ben genezen. Nu denk ik aan Pia, zooals ik aan honderd andere, mij vrijwel vreemde, vrouwen denk. En, ik kan over alle vrouwen denken zooals ik vroeger dacht, dat mij alleen ten opzichte van Pia mogelijk was.

Ik bèn dus genezen.

Le Grand zweeg.

Ik bèn immers, genezen, nietwaar le Grand? vroeg hij met nadruk.

De directeur zag hem aan, met zijn groote, milde oogen, waarin wijsheid en goedheid glansden.

—    Je gaat vier dagen te vroeg heen, beste vriend.

—    Kom, wat zou dat nou, stoof Barrèl op. Dan, lachte hij luid en helder, zooals hij in zijn jongensjaren had gekund.

Loop rond, wil jij nou den pessimist poseeren. Ik vlieg er toch niet in; nee, nee, je fopt me niet.

Vier dagen. Hoe zou ik over vier dagen anders, beter, vrijer of gelukkiger zijn dan ik nou ben?

Nee vent, je kan me niet foppen.

Plots zweeg hij.

Bim-bam, bim-bam! dreunde het door het Huis. De torenklok van ’t Brokkenhuis luidde.

Bim-bam!

—    Le Grand! riep hij, getroffen.

De directeur stond op en stak hem beide handen toe.

—    Je gelooft in je genezing? Dan, vaarwel vriend, vaarwel.

33*