't Brokkenhuis

vertrekken, vond ik je onuitstaanbaar en vreeselijk flauw. Maar nu je den laatsten nacht bij mij komt, vind ik je toch weer echt lief.

Haar boudeerend spreken deed Barrèl glimlachen. Schoon dit meisje bijna even lang in ’t Brokkenhuis was als hij, scheen ,zij zóó weinig veranderd, dat een schijnbare voorkeur boven anderen haar al pleizier deed.

Bleef de vrouw dan tenslotte altijd die ze was en zou ze dan nooit leeren verder te zien dan haar eigen ik-je? Was ze dan eigenlijk wel geschikt en ontvankelijk voor de Brokken-huis-kuur?

—    Hoe laat zou het zijn? vroeg hij, na een gesprek over het leven dat hem wachtte. Dan, bemerkte hij een klok, tegenover het bed. ’t Is pas vijf uur. Wou jij nog wat slapen?

—    Nee-ee. Wat wou jij?

—    Er uit. Loopen, wandelen. Ga mee.

Ze deden eenige kleeren aan en gingen met de lift naar het dak.

De nacht was voorbij. Grijze nevel hing nu over de hei, welke, zilver-bedauwd, een onafzienbaar meer leek, effen van tint en van geruischloosheid.

Ze ademden de scherpe, gezonde lucht in en grepen eikaars arm, om intiem te wandelen. Zoo gingen ze de plek langs, waar Barrèl had gezeten, toen le Grand de geschiedenis van Ginko-Foerie-Foetisch vertelde.

Hij dacht er nu aan. Dat was nauwelijks drie maanden geleden En nü....

Hij zag de brandladder, waarlangs hij met de derde klasse was afgedaald, voor den nachtelijken tocht door de hei. Herinneringen aan dien nacht welden uit de diepte van zijn onderbewustzijn op, naar den spiegel van zijn brein; de vreemde boschdroom, de uitbarsting en de razende vlucht naar ’t Huis.

33i