't Brokkenhuis

DE WEG DER GENEZEN PATENTEN.

Barrèl woelde zich warm, doch kon niet slapen. Hij telde van één tot twintig en terug en daarna nog eens, doch langzamer. Den derden keer telde hij zóó langzaam dat hij er uit verveling mee ophield.

Hij stond op en maakte licht, om wat te lezen. Maar de gedachte aan zijn vertrek, den volgenden dag, dwarrelde door zijn brein en maakte het hem onmogelijk, het gelezene te verwerken. Hij legde het boek neer en stak een sigaret aan.

Dan drong een zacht kuchen tot hem door. Hij luisterde opmerkzaam; het kuchen ging over in hoesten. Iemand deed dat blijkbaar om zijn aandacht te trekken.

Dat provoceerend geluid herinnerde hem aan zijn eersten nacht in ’t Huis, toen Bella Mooreveen hem door geschreeuw in haar kamer lokte, om hem te noodzaken naar haar geschiedenis te luisteren.

—    Wonnie, Wonnie! riep hij half-luid.

Dan, glimlachte hij. Wonnie kón het immers niet zijn, want ze was niet meer in ’t Brokkenhuis. In die kamer sliep nu Henny.

Haar kinderachtige truc maakte hem vroolijk en om te plagen, wilde hij haar in den waan laten dat hij sliep. Maar, een oogenblik later klopte hij aan haar deur.

—    Come in! riep ze. Ze zat in bed, klaar wakker, en lachte hem toe. Ik heb heel nog niet geslapen en had er een vermoeden van dat jij ook wakker lag. Kom bij mij babbelen, en breng de sigaretten mee.

Dat deed hij. Spoedig zaten zij naast elkaar, knie aan knie, een gedreven koperen aschbak tusschen hen in, te praten en te rooken.

Toen le Grand mij vertelde dat je morgenochtend al wou

330