't Brokkenhuis

—    Ik ga, ik ga morgen, zei Barrèl, met zachte, maar besliste stem.

Ik geloof in jou en in je kennis; maar, de drang in mij, die me zegt te gaan, is sterker. Blijf mijn vriend, le Grand, maar probeer niet, me van een vast voornemen af te brengen.

Le Grand zag hem met toegevenden glimlach aan.

—    Kan het je dan absoluut niets schelen dat jouw plotseling vertrek mijn Huis in disorde brengt? vroeg hij ten laatste. Zonder jou is mijn eerste klasse vier dagen lang incompleet. Indien ik me gedrongen voel haar aan te vullen met een patiënt uit de tweede klasse, dan breng ik er een onrijp element in, terwijl ik tegelijk de gansche tweede erdoor achteruit zet.

Is je dat werkelijk totaal onverschillig?

—    Le Grand, antwoordde Barrèl rustig. Dat mag voor jou toch geen overweging zijn. Of, zou jij je soms verbazen over iets, wat in ’t Brokkenhuis voorviel?

329