't Brokkenhuis

De directeur schudde het hoofd.

—    Dat lijkt me niet erg verstandig. Waarom zou je om een paar dagen eerder vrij te zijn, de risico van algeheele mislukking wagen. Blijf je tijd uit, dan ben je zeker van je genezing, als je vertrekt.

—    Ik weet dat mijn tijd nog niet om is, maar toch ga ik. Ik ga, mijn plan staat vast.

—    Barrèl, bedenk je terdege en beschik niet over den dag voordat hij daar is. Vóór je tijd wegloopen kenteekent wantrouwen en ongeloof en dat wreekt zich later aan jezelf.

—    Er is geen wantrouwen in mij tegen jou, zei hij met overtuiging. En, nog altijd geloof ik in ’t Brokkenhuis.

Maar juist om dat geloof te behouden als een zeker bezit wil ik morgen al van hier. Als ik nog maar één zoo’n geval als vandaag moest meemaken, zou de twijfel mij aangrijpen en diep in me vreten.

■— Waarom twijfelen?

—Maar le Grand. Een zelfmoord, een zelfmoord in ’t Brokkenhuis.

—    Eén in mijn huis, tegen tienduizenden in de Wereld. Is dat een argument? Weegt die eene zelfmoord zwaarder dan mijn honderde genezingen? Dat kan jou geen ernst zijn, Barrèl. Dus, luister naar mijn raad, blijf die vier dagen in ’t Huis.

Ik neem aan dat je je door en door gezond van lichaam en vrij van geest voelt en nu trappelt van ongeduld, om het tegen de wereld-moraal op te nemen. Misschien óók, voel je intuïtief vrees voor een herhaling van dat incident en wil je die ont-loopen. Toch, toch bezweer ik je, blijf hier, bedwing je ongeduld, dring die vrees terug. Geloof mij, het wreekt zich, hoè dan ook.

328