't Brokkenhuis

kenhuis-systeem! riep hij ontzet. Hoè is het mogelijk dat je er zoo kalm onder blijft. Arme, arme kerel.

—    Het noodlot, vriend, niets dan het noodlot, antwoordde de directeur, berustend. Ik had er dagenlang een voorgevoel van. Ik wist dat er iets moest gebeuren, maar de dag en de persoon bleven me tot op dit oogenblik onbekend.

—    Hoe is ’t mogelijk, hoè is ’t mogelijk, herhaalde Barrèl, nog steeds onder den indruk, doch nu met zachter stem.

—    ’tls tè lang goed gegaan, dat is de kwestie. Als het lang achtereen op rolletjes gaat, moét er immers eens iets in de contramine zijn. Wat wou je dan? Mijn Brokkenhuis is immers geen bovennatuurlijke instelling, is toch niet verheven boven menschelijke feilbaarheid. Een dissonant, anders niet; een dissonant, na langdurige harmonie.

—Een dissonant noem je den geweldadigen dood van een gezonden jongen man? Eén dissonant? Maar denk je dan dat dit geval op zichzelf staat? De heele boel, je heele Brokkenhuis is in de war. Die man was tweede klasser en toch wou hij Henny zijn geschiedenis opdringen. Noem je dat ook van weinig belang? En een vrouw uit de derde klasse verlangde, eischte dat hij haar zou nemen. Uit de derde klasse. Oók maar een dissonant?

Maar het allerergste komt nog. Meulstra, uit de eerste klasse, kwam naakt, naakt op dak en hij schreeuwde: Naakt! Naakt!

Vin-je dat niet verschrikkelijk, een eerste klasser die „naakt” roept en een vrouw aan een ander tracht te ontnemen? Is dat niet het volledig fiasco van je systeem, de ondergang van ’t Brokkenhuis?

Le Grand glimlachte stil, bij Barrèl’s heftig betoog. Toen hij was uitgesproken, nam hij zijn arm en wandelde met hem voort, om hem te kalmeeren.

326