't Brokkenhuis

Al loopend begrepen zij wat hun te doen stond. Ze moesten hem achterhalen en vasthouden, zij het tegen zijn wil, ongezien zijn kracht en woede, om zijn opzet te verhinderen.

Echter was hij hun reeds een eind voor en bleek niet in het minst vermoeid. Dus liepen ze al sneller en sneller, elkaar aanvurend met woorden van angst en wanhoop.

Eindelijk kwam, uit een priëel, le Grand hun tegemoet. Hij wuifde kalmeerend met de hand.

—    Waarom zoo haastig, waarom zoo haastig? riep hij, toen ze hem naderden. Wacht eens even.

—    Le Grand.... hoe kan je ’t gedoogen.... hoe kan je er zoo kalm onder zijn! riep Barrèl hijgend, zonder zijn vaart te verminderen. Die man.... die man....

Henny’s handgreep verzwakte, ze liet los. Even liep ze door de snelheid voort, dan zakte ze op de knieën.

—    Lous, ik... . kan niet meer, zuchtte ze klagend. Loop, red hem.

De reus had bijna de borstwering bereikt. Barrèl sprong nu plotseling en greep naar hem, doch miste. Hij struikelde. Een seconde later wipte de reus met een salte mortale over de borstwering heen.

Barrèl had zich aanstonds weer opgericht, doch de schrik verstijfde een oogenblik zijn tong en zijn beenen. Dan, onder luiden kreet, liep hij naar de kanteeling en boog zich er over heen.

De reus was op het terras gevallen. Door de snelheid van zijn zwaar lichaam was zijn hoofd op de harde tegels stuk geslagen.

De golf van ontroering, door Barrèl’s wezen trillend, joeg felle woorden naar zijn mond.

—    Le Grand, kijk nu naar het resultaat van jouw Brok-

325