't Brokkenhuis

onverschillig over zijn neus; zijn rechterschouder torste een enorm uitwas.

—    Maar dat is Meulstra, prevelde Barrèl angstig. Wat is er toch voorgevallen? Is er revolutie in ’t Brokkenhuis, of is de boel door elkaar geloopen als een bedorven ei?

Meulstra, goeie jongen, bezin je! riep hij ontzet, toen de bochel zijn naakt lichaam wilde wringen tusschen den reus en de naakte vrouw. Jij bent eerste klusser. Jij moet weten dat het dwaas is, een vrouw aan een ander te ontnemen.

Toon je waardig tegenover deze stumpers. Vraag Henny, zij wil graag met je zijn, als je haar verlangt.

Bij dien dringenden raad, met zoo ernstige stem geuit, keek Meulstra óp en zag Barrèl een oogenblik aan met een glans van herinnering op het gelaat. Het leek zelfs, als wilde hij groeten. Doch, het bewustzijn verdween weer even snel. De glans vervaagde; een schaduw van twijfel en angst, ja van wanhoop trok langs zijn oogen, verdofte ze.

—    Simpel! Sitoeri! Ginkoetsj! schreeuwde hij ontzet.

Hij sprong overeind en trok de naakte vrouw zóó fel aan haar haar, dat ze, rauw gillend van pijn, den reus vrijliet.

Deze gaf haar nu een geweldigen schop en rende voort. Op datzelfde moment stortte Meulstra zich op de naakte vrouw.

Barrèl, nog steeds onder den indruk van Meulstra’s plotse-lingen overgang, keek nu naar hem, zonder volkomen bewust te zijn van wat er gebeurde.

Dan, deed hem een plotselinge ruk aan zijn arm opschrikken uit zijn peinzerij.

—    Lous gauw, gauw! gilde Henny. Er gebeurt iets, gauw. . .

Instinctief grepen ze elkaar’s hand en holden tezamen de

reus achterna, die in ontembare drift voortrende. Hij scheen met opzet priëelen te mijden en slechts oog te hebben voor een bepaald doel; het dakeind.

3M