't Brokkenhuis

—    Zit je te kniezen? plaagde ze. Of, stoor ik je soms in je studie.

—    Ik knies niet, antwoordde hij zacht. Ik wou wat lezen, maar het wil niet.

Ze kwam naast hem staan en legde haar hand op zijn schouder.

—    Je mag je nou niet gaan afzonderen en eenzaam voelen, omdat je laatste oude vrienden zijn heengegaan, Lous. Je mag je niet verstoppen in een stil priëel, alsof wij géén recht op jou hebben en alsof wij niet evengoed je vrienden zijn.

Meulstra en ik en de anderen hebben wel bemerkt, dat het afscheid je vanmorgen erg aangreep. Is nü meteen al je vreugde, geluk en geloof verdwenen?

Hij keek haar met glinsterend-vochtige oogen aan.

—    Het is geen eenzaamheid Henny en ook geen ongeloof.

—    Verdriet dan soms, of ongeduld? Ze keek hem quasi-verontwaardigd aan en dreigde schalks met den vinger. Duurt je den tijd, dien je met ons samen moet zijn, te lang?

—    Nee Henny.

—    Wat is het dan? Je bent toch hoop ik niet verliefd op 'me.

Hij schudde stil het hoofd en keek haar ernstig aan.

—    Ik wil, zei hij dan langzaam, maar ik kan niet. Ik weet dat ik zal moeten werken, dat mijn leven voortaan niet meer zoo leeg mag zijn als het vroeger was en.... wat moet ik doen?

—    Kom, zei ze aanmoedigend en afkeurend tegelijk, ik heb je heel anders gekend, gisteren zelfs nog. Je weet, en het leeft immers in je, dat hij die wéét ook kin. Jij bent nu onze mentor; hoe durf je dus down en klein te zijn?

Hij lachte haar dankbaar toe.

—    Zie me niet zwarter dan ik ben, lieve meid. Ik za mijn deel opeischen en het volbrengen, maar....

3 ²⁰