't Brokkenhuis

In den ochtend reed hij in een luchtwagentje onder den koepel en zag toen dat deze bestond uit een dubbelen glazen wand. Tusschen de beide wanden waren, op gelijken afstand van elkaar, glazen bakken aangebracht, welke onderling contact hadden door middel van electrische leidingen.

Le Grand legde hem uit hoe de bakken de zonnestralen opvingen en bewaarden om, na den hoogsten stand der zon, haar verminderend licht gelijkelijk aan te vullen en op volle sterkte te houden. Bij volle capaciteit der installatie kon op die wijze een koepelstad tot middernacht van het zonlicht profi-teeren, als 'het op zekeren afstand al nacht-duister was.

Het licht werd gedoofd door opheffing van het onderling contact der bakken. Doch, als de nacht koel dreigde te worden, of als er om andere redenen behoefte was aan zonnewarmte, dan kon het overschot der gecomprimeerde stralen naar de warmte-reservoirs worden geleid.

Nu was hij wijzer geworden en sprak, in normalen toestand, niet meer tegen Roosbergen of le Grand over de gezamenlijke wandelingen of het tezamen geziene. Hij leerde de uitingen van dat Nieuwe Leven te zien als projectie-beelden, aan den horizont der oneindige verbeelding geworpen, door de machtige, suggereerende visie van den directeur.

Meestal ontwaakte hij op zijn divan en soms in een dak-priëel. Eens klopte Meulstra, kort na het ontwaken, bij hem aan en vroeg hem opheldering over een vreemd, met hèm tezamen gezien tafereel.

Hij was verbaasd en maakte zich met een enkel woord van het gesprek af. Maar nadat Meulstra weer gegaan was, bleef hij ontroerd, het hoofd in de handen geleund,zitten en peinsde.

Nee, dat waarop de man met den blauwen bril zinspeelde, had hij niet met hèm gezien, maar met Milders. Daarom sprak hij er liever niet over met anderen.

3i7