't Brokkenhuis

leven van velen zoo leeg is als hun hoofd en hun gevoelscen-trum, aanvaarden ze een „ongelukkige liefde” met graagte, als een eeuwigdurend smartgenot, om hun bestaan inhoud te geven.

—    ’t Brokkenhuis is een lucratieve instelling en daardoor uitsluitend bestemd voor vermogende lijders, zei Milders langzaam. Je hebt waarschijnlijk nog nooit een arm patiënt gehad.

—    Niét één.

—    Waarom laat je de rijke patiënten dan niet méér betalen, om eenige kostelooze op te nemen.

—    Mijn Huis en mijn methode zijn niet voor rijk en arm tezamen geschikt. De mentaliteit van den mensch, dus óók van den lijder, wordt voor een groot deel gevormd en bestendigd door zijn bezit. Voor een gemengde groep patiënten zou ik dus verschillende behandelingen moeten treffen en dat kan niet in een inrichting als de mijne.

Milders luisterde aandachtig en knikte instemmend met zijn hoofd. Maar onderwijl drong een nieuwe gedachte in hem door.

—    Le Grand, je bént groot, je kan alles, zei hij met aandrang. Sticht een kleiner Brokkenhuis er bij, voor arme patiënten, desnoods voor tien. Ik ben er zeker van dat je rijke, genezen patiënten er de kosten van willen dragen.

—    Dat geloof ik graag, maar na de eerste drie maanden zouden mijn groot èn mijn klein Huis worden vernield. De genezen arme patiënten zouden, geleid door een verkeerd-begrepen humaniteitsbegrip, door het gansche land Brokken-huis-bonden en partijen oprichten en Brokkenhuis-cursussen organiseeren. Dat zou de aandacht van het groote publiek gaande maken, voor mijn inrichting.

—    En heb je daar bezwaren tegen? riep Barrèl. Je werkt nü immers óók in ’t openbaar. Mij dunkt dat kan je naam slechts goed doen.

310