't Brokkenhuis

—    Nee, van zelfbedrog. Maar tusschen ziekte en zelfbedrog is geen merkbaar verschil en geen duidelijk aan te toonen overgang.

Weet jullie dat het volle maan is?

Hij drukte op den liftknop en steeg met Milders, Wonnie en Bella naar het dak. Met den volgenden gang kwamen de overigen.

De nacht is te mooi om te verslapen, Milders. Jij gaat in zomersch weer naar huis. Dat is een goed omen.

Het blauw was nu doorglitterd van sterren. Er ruischte zelfs geen lichte windtrilling; de aether voelde zoel aan, als in Julinacht.

Ze wandelden door den daktuin naar een groot priëel, waarin divans en schommelstoelen tot luiheid lokten.

Van Gesteren schommelde achterover tot zijn voeten boven zijn hoofd uit staken. In die houding voelde hij zich het best gestemd tot ernstig praten.

—    Le Grand, waarom beperk je je toch voortdurend tot dertig patiënten? vroeg hij. Mij dunkt, in dit huis zouden er wel honderd kunnen wonen. En zoo niet, dan is de hei immers nog groot genoeg.

—    Dat is zoo, maar het gebied, waaruit ik patiënten kies, is niet zoo groot als, oppervlakkig, schijnt. De wereld is wel vol gebroken harten, maar het aantal dat werkelijk genezing wenscht is klein en beperkt. De meeste lijders aan een ongelukkige liefde verkneuteren zich immers inwendig in het bezit van dat fortuintje; ze zouden er voor het glanzendste geluk geen afstand van willen doen.

—    Waarom, meester? vroeg Wonnie met luchtigen ernst. Je had mij anders gauw genoeg overtuigd en de anderen ook.

—    In jou leefde het verlangen overtuigd te worden en ook in onze vrienden en in mijn vorige patiënten. Maar omdat het

309