't Brokkenhuis

haalden zich werktuigen om te slaan, te pijnigen en te moorden.

Een donkere wolk schuurde langs de laatste beelden en toen was het weer blauw en zonnig.

Hijgend van emotie keek Barrèl nu naar de door zelfvervaardigde ketenen saamgesnoerde menschen, op den naaldspits van het marmeren monument. Tranen bedauwden zijn oogen bij het zien van hun extatischen blik, terwijl hun gelaatstrekken en handen smart verraadden.

Hun weemoed scheen in hem over te gaan, hun verlangen en hun smart vermeesterden elk atoom van zijn trillend lichaam.

Dan.... zakte het monument ineen, vervaagden de gelukkigen en verdwenen ze met het plein in het grijs-grauwe Niet.

Hij hoorde Milders’ trillende stem vragen.

—    Maar waarom moesten zoo vaak groote kunstenaars lijden aan onbevredigde liefde, als er bevrediging buiten liefde bestaat?

—    Omdat het Leven nog niet rijp is voor nieuwe Illusies en kunstenaars die toch behoeven om hun energie op te wekken. En de desillusie van bevrediging in liefde zou hun talent verkracht en vermoord hebben.

Dat antwoordde le Grand.

—    En toch zijn het de scheppingen hunner liefde, die ons doen trillen van extaze, doen schreien van ontroering.

—    Omdat zij daarin dat groote leggen, wat zij de geliefden, die het nooit hadden kunnen bevatten, niet mochten geven.

■— Maar was en is het dan geen eeuwige wreedheid, de grooten der aarde te prikkelen door gemis en onthouding, al bespaart hun dat een desillusie?

—    Geen Wreedheid, maar Wijsheid, antwoordde le Grand met blijden ernst.

302