't Brokkenhuis

Gouden Weemoed. Om hun onderscheid met de kinderen der gelukkigen duidelijk te maken, kleedden zij zich in zomer zoowel als bij winter in dikke, zware gewaden, terwijl de andere kinderen in vrijheid, vroolijkheid en spel veelal naakt gingen.

Doch, de kinderen der afgezonderden lachten en speelden zelden.

Bij groote tusschenpoozen bezochten mannen en vrouwen uit de Sferen der Wijzen en Denkers den man en de vrouw, die ’s avonds wrokkend insliepen en in den ochtend hatend ontwaakten. Doch, schoon hun oog en gelaatstrek hun inner-lijken, wederkeerigen haat en afkeer weerspiegelden, hielden zij zich, uit ouden hoogmoed, jegens de Wijzen, als bezaten ze nog steeds het geluk, welks ontvangenis ze elkaar hadden ingepraat, bij hun eerste ontmoeting.

Nu voelden de kinderen al sterker in zich vragen naar uiting van den natuurdrang; soms zelfs zóó sterk eischen, als behoefte aan voedsel en drank.

Zij gingen zoeken, de jongens bij de meisjes en de meisjes bij de jongens der gelukkigen. En bij èlk dezer meenden ze den glans in de oogen te zien schitteren, wijl hun bloed bij voortduring onstuimig bruiste. Doch de jongens en meisjes uit de sferen der gelukkigen kenden hen ternauwernood als men-schen, wantrouwden hun belachelijke kleederen en lachten om hun hijgend gestamel over den Gouden Weemoed. Zoodat, iederen middag en avond, na vergeefschen tocht, de jongens en de meisjes onvoldaan naar de kleine woning terugkeerden en weldra, naar voorbeeld hunner ouders, elkaar gingen slaan en pijnigen.

Tot, zekeren ochtend, de man en de vrouw, na lange jaren van feilen wrok uit ongestild verlangen, naar de smidshallen liepen en vandaar terugkeerden met een zwaar stuk staal. En ook de jongens en meisjes, aangevuurd door hun voorbeeld,

301