't Brokkenhuis

tuurdrang reeds verstierf. Ze verlangden nu bijwijlen heftiger dan ooit tevoren, doch vonden bij en in elkaar geen voldoening meer. Echter, wijl zij zich elkaar voor altijd hadden gegeven, onder de suggestie van den Gouden Weemoed, durfden ze hun gedachten niet uit te spreken, schoon die zich duidelijk op hun gezicht en in hun oogen weergaven.

Om hun inwendig branden te doen dooven, zochten ze voorwendsels om elkaar te mijden, en gemeenschap met anderen te zoeken. Ze deden, alsof ze elkaar geloofden, maar beiden wisten door eigen leugen, dat de ander onwaarheid sprak.

Al stroever werd hun houding, scherp en wreed hun taal jegens elkaar. Soms zochten ze voorwendsels tot kibbelarij, om dan boos van elkaar te kunnen gaan en, zij het voor tijdelijk, een anderen paringsgenoot te zoeken. Doch, de opzet hunner afzondering had hen vreemden gemaakt voor de gelukkigen der Menschheid; deze ontweken hen, als ongeneeslijk-zieken.

Na elk zoo’n mislukte poging gingen zij teleurgesteld naar hun kleine, bekrompen woning terug, ontmoetten elkaar voor de deur en betichtten elkaar daar van verbreking der eeuwige gelofte. Zekeren keer strekten ze de handen naar elkaar uit, tegelijk in afweer en aanranding. Toen ze bemerkten dat hun hand pijn kon verwekken, werd het spoedig een gewoonte elkaar te slaan, uit wraakzucht om de gemiste bevrediging.

Zoo zag Barrèl, in snelle opvolging, de beelden als photo-grafieën van het verleden voorbijtrekken.

Hij zag de kinderen der twee menschen in afzondering, jongens en meisjes, ouder worden en rijpen. Nadat ze in hun jeugd, op raad hunner ouders, de andere kinderen zooveel mogelijk hadden gemeden, ontweken zij ze nu ze ouder werden instinctief bijna volkomen. Ze voelden zich anders, wijl zij konden aantoonen wie hen verwekt en gebaard had; en beter, wijl hun ouders bij elkaar woonden, onder den drang van den

300