't Brokkenhuis

die naar het monument keken, dat zij die woorden lazen in de extatisch-opziende oogen der saamgesnoerde jonge menschen.

Hij ging voort, in de deining der velen, terloops uitziend naar de attributen van gezag en orde.

Hij zag die echter niet. Maar aller gezicht droeg de glan-zingvan den eeuwigen lach en zoo licht en blij was het in hem, dat hij een lach terugkaatste, naar allen zonder onderscheid.

Toen de jonge vrouw haar erkentenis had aangevuld met de verklaring, dat hij voor haar was en zij ook in hem zag, wat hem tot haar had doen komen, drong de hoogmoed om dat tezamen-ontdekte en -verworvene hen, zich af te zonderen van allen. Ze ontweken de sferen der menschen en gingen wonen in een kleine hut, welke in vroeger jaren een peinzer had gehuisvest. Wel gingen ze eiken dag den arbeid verrichten waar ze recht op hadden, doch steeds keerden ze terug naar hun kluis en namen het voedsel en al het andere wat ze behoefden mee.

Dat gebeurde omstreeks twaalf eeuwen na het verbranden der laatste vlaggen van barbarenkinderen.

De kinderen die hij bij haar verwekte en die zij uitsluitend voor hen beiden baarde, hielden ze even nauwgezet buiten omgang met menschen en kinderen, als zij zichzelven daarvan onthielden. Hun kinderen, verwekt en gebaard in de stralen van den Gouden Weemoed, dochten hun van bizonder ras te zijn en voor een bizonder doel bestemd. Daarom wilden ze hen niet geven aan de Menschheid....

Nu werd de stem, geuit door tallooze gedachten, beeld, in sterke kleuren geworpen tegen de blauw-grijze verte. En Barrèl zag, als een grootsche natuurfilm, de ellende in kleuren en vormen ontstaan en voortkwijnen en, door haar, de beide verdwaasde menschen in ontbinding vergaan.

Hun kinderen waren nog jong, toen hun wederzijdsche na-

299