't Brokkenhuis

een dier duizenden die den Tempel bouwden, voor den Eén die zich daar wilde geven aan en vóór millioenen. En later heb ik mij aan de stof voelen ontzweven, toen door mij de muziek, de schepping ging van Eén, die tot het Goddelijke was gestegen, om de menschen met Goddelijkheid te kunnen beschenken.

Ik heb veel gezien, le Grand en ben niet bang, omdat ik nu weet en hoop. Ik vrees de wereld niet, nóch de menschen. Als in hèn niet de kiem zou zijn van dat alles, dan zou ik het ook niet hebben gezien. Nü geloof ik dat het geloof en de hoop die tezamen weten zijn, ook in hun wezen een kiemcel hebben.

Maar....

—    Maar? vroegen allen, huiverend van extaze.

—    Maar.... ik weet het niet, fluisterde hij. Alles zag ik en alles begreep ik. Ik weet wat er is, ken het en heb het bezeten; niets werd me onthouden. Maar, nu vraagt er toch iets in me; het vraagt fluisterend, onverstaanbaar en toch vraagt het. Het vraagt: is er niets, niets anders?

—    Wat dan? vroeg le Grand met gevoelige stem.

—    Ik weet het niet. Als ik het wist zou ik er niet naar verlangen. Blauw, rossig, een wazige ondoorschijnendheid.

Iets voor mij, voor mij alléén, iets wat mij moet verwarmen, bedwelmen tot allerhoogste verrukking, tot onzegbare extaze. Een iets wat ik naga, navlieg, nazweef; iets wat ik grijp en weer loslaat, omdat het niet tastbaar is. En toch moet ik het weer naijlen, rapper en begeerender dan tevoren, om het opnieuw te grijpen en wéér los te laten.

De gedachte het te mogen bezitten verrukt, begeestert me, doet me droomen van ongekende zieleweelde. Toch verlang ik er niet naar óm het bezit er van, maar om het dóór mij te voelen gaan en dan aan anderen te geven, anderen er gelukkig mee te maken.

Maar ik weet niet wat het is en óf het is. Overdag doet het

296