't Brokkenhuis

hem in een paleis geslapen dat op zijn plateau was gebouwd, zei Gerda.

—    Een paleis op een berg?

—    Eigenlijk was het geen paleis maar een tempel. Hij is slechts vier weken lang bewoond geweest, nu vele jaren geleden en sinds dien staat-ie leeg.

De muren zijn gebouwd van groote blokken wit marmer en in de hal groeien chrysanten. De pilaren die het dak dragen zijn bewerkt met zinnebeeldige voorstellingen der werken van groote dichters. Homerus, Goethe, Shakespeare en Dante leven voor eeuwig in die marmeren hal op den hoogen berg.

Maar toch was het óók een paleis, zei ze nu peinzend, want er waren zalen en kamers. We klommen een soort van trap op, wier treden in den rots waren gehakt en kwamen toen in een groote zaal. De wanden waren behangen met purperen tapijten en boven een troon hing een baldakijn van wolkenstof gemaakt.

—    Wolkenstof?

—    Ja, ijl, wazig en doorschijnend als ochtendnevelen.

Langs de wanden stonden divans en als je daarop lag, vergat

je al het gewone, zag je fantastische velden en huizen en hoorde je vreemde muziek. Het liggen op zoo’n divan was rusten, vergeten van alle lichamelijke vermoeidheid. En je voelde je licht en rein, als was je aan alle stof ontkomen.

Overdag scheen de zon en ’s nachts de maan en het was er altijd licht en rein, zoodat je niet wist welk licht mooier en begeerlijker was.

—    Dat was een mooie droom.

—    Het was geen droom, want Bartens vertelde dat hij zelf aan den tempel had gewerkt, tijdens den bouw. Hij moest het verblijf van een dichter worden, die een werk wou scheppen

290