't Brokkenhuis

achter het tweetal dicht. Dan kneep hij de oogleden op elkaar, om den aanblik van de Dikke Dame te vergeten; maar dat gelukte hem niet. Daar zat hij nu, moe, zwak, hongerig en half versuft. Dat was dus het resultaat van een nacht hard zwoegen, tot vermeerdering zijner geestelijke bezittingen.

Had hij werkelijk dit logge lichaam van de Dikke Dame haar stem willen ontrooven? Had hij haar daarom overweldigd? Hoewel, moeite had 'het niet gekost. Ze had blijkbaar niet anders en niets liever verwacht.

DENK! had le Grand hem bevolen. Sloeg die raad soms op avonturen als in den verschenen nacht? Ja, nu dacht hij wel, maar óók zou hij graag iets eten.

Tien minuten na zijn verzoek per telefoon bracht Francine hem waar hij om had gevraagd; thee, brood en eieren. Ze had ternauwernood de tafel gedekt, of reeds pelde hij een ei en slokte dat met één hap naar binnen.

—    Zoo’n honger? vroeg ze met vollen, vroolijken lach. Enfin, je mag ook wel wat hebben, na zoo’n nacht.

—    Wat weet jij daarvan?

—    Alsof dat hier voor den eersten keer was. Je beleeft hier immers honderd maal hetzelfde.

Barrèl, zich vlijtig den mond volstoppend, keek haar vragend aan.

—    Is de heele klasse al bij de hand? kon ie eindelijk vragen.

—    Bedoel je of ze al uit hun bed zijn? Ja. De meesten eten haring.

—    Haring? vroeg hij verbaasd.

—    Ja, haring. Waarom zouden ze niét iets hartigs gebruiken, als ze weer even bij hun positieve zijn? Is dat een leven, wat jullie leiden.

—    Ja en waarom doen we het eigenlijk? vroeg Barrèl, ver-

168