't Brokkenhuis

geten en gepraat. Een enkel maal klonk, gedempt, een lach op.

De Sombere Man liep om de tafel heen, de oogen onafgebroken gericht op de Onbestorven Weduwe. Nu, kalm loo-pend, het hoofd fier houdend, leek hij in niets meer op den uitzinnig-wanhopigen man van vroeger, die dagen aaneen in het dwangbuis had gelegen. Ernst, de groote ernst van een zoekenden geest, leefde op zijn gelaat. Toch, glansde in zijn donkere, peinzende oogen dauwig een traan.

De tweede klasse wist reeds. Hij zou voor de Weduwe op de knieën vallen en haar zijn zelfstandigheid, energie, geest en wezen ten offer bieden. In ruil daarvoor zou hij haar smeeken, zijn eeuwig bezit te willen worden, onder de belofte dat ze voortaan alles van hem mocht vergen, tot het laagste en het krankzinnigste toe.

Die slavernij, die ongeloofelijke zelfvernedering, zou hij dan verklaren en verontschuldigen door de gemeenplaatsen „liefde” en „zedelijk trouwverbond”, net als de dwazen in de voorname, litteraire werken der Brokkenhuis-bibliotheek. Hij zou....

Zoo dachten zijn lotgenooten, terwijl hun oogen hem volgden.

Nu was hij haar nabij. De tweede klasse leefde schier niet meer; niemand achtte het noodig, te ademen, nu binnen een seconde de Simpel-tragedie zich zou herhalen, voor den mil-liardsten keer sinds Sitoeri’s bevalling.

Dan, liep de Sombere Man haar voorbij.

Allen zakten in hun stoel terug, hijgend. Ook de Weduwe. Ze drukte beide handen tegen haar boezem, niet begrijpend of ze op dit oogenblik de aller-opperste voldoening genoot, dan wel de grievendste teleurstelling onderging. Haar intuïtie zei haar echter, dat haar iets voorbij was gegaan, wat voor geen tweeden keer in haar leven zou komen.

150