't Brokkenhuis

—    Ga dan maar even mee, zei de directeur vriendelijk.

In zijn particuliere spreekkamer schoof hij een fauteuil bij.

—    Een sigaar?

Barrèl gebaarde afwijzend.

—    Hoe is ’t nou met me ? vroeg hij. Wat is er met me gaande en wat gaat er in me om? Ik herinner me nagenoeg niets van het verleden en ben onverschillig voor het heden. Aan toekomst geloof ik niet.

—    Denk! zei le Grand, kortaf. En rook!

—    Dank je. Aan wat denken? Aan het verleden?

—    Denk! Geloof niets meer, aanvaard niets meer, maar denk. Al het oude is dood voor je en al het bestaande, nieuw. Voor jou leeft en bestaat er niets, dan wat gegrond is op de rede, dan wat je toetsen kan aan eigen waarneming, beoordee-ling en verstand.

Het geloof, dat is de romantiek, heeft je ziek gemaakt; op het oogenblik ben je daar immuun voor.

De rede, dat is de realiteit, moet nü het werk bij je doen en je opbeuren, gezond maken, nieuw leven en een nieuwe wereld geven.

—    Geloof jij.... ?

—    Ik geloof niets, Ik bèn, ziè, hóór, ruik, dénk, overwéég, praat, óórdeel, verwèrp; ik dóe alles op grond van de rede, met behulp van mijn zintuigen en gezond verstand.

Jouw verstand is nu weer klaar en simpel als van een kind, gezuiverd van alle vlekken en breuken, die er door de romantiek op waren aangebracht. Alleen heb jij dit op het kind voor, dat het vergeten verleden in je onderbewustzijn voortleeft en je zoo nu en dan, bij wijze van waarschuwing, voor den geest zal komen.

Gebruik je gezuiverd verstand nu bij alle aangelegenheden, en in alle omstandigheden.

^I23