Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

in geen dagen wat heb gehad. Hé, Mediamiekje, kom jij nu pas naar mij kijken? vroeg hij, blij-verrast, toen Media binnen kwam.

—    Ik, pap ? vroeg het meisje, verlegen op hem toetredend.

—    Ik pap ? deed haar vader bulder-lachend na. Hop-paardje, op mijn knie. Hop!

En hij tilde haar op, zette haar op zijn knie en zoende en kriebelde haar, alsof ze driejaar was in plaats van zeventien.

—    Heerlijke koffie, zei hij, toen Lena ze binnenbracht.

—    Dat moet U eerst afwachten, mijnheer, schertste het dienstmeisje.

—    Dat hoeft niet, dat ruik ik zóó al.

De lunch werd gebruikt onder vroolijk gebabbel, zooals mijnheer Lobbes had gedacht, toen hij zich voornam de familie te verrassen met zijn onverwachte thuiskomst.

—    Ik heb een paar mooie commissies geboekt, Frits, zei hij op

gewekt. Maar dat vertelde ik je op het perron al, nietwaar? Jammer, dat Karei niet komt koffiedrinken, ik heb véél met hem te bespreken. Dr. Vogel,U permitteert dat ik even over zaken spreek? Frits, ik heb een grooten voorraad materiaal gekocht, voor een prachtprijsje, en nu heb ik op de Messe een idee gekregen de zaak uit te breiden......

Ja, Lena, nog een eitje, meisje.

—    Hard of zacht gekookt, of een spiegelei, mijnheer? vroeg het meisje, zonder een spier te vertrekken.

Mijnheer Lobbes keek haar verbluft aan en proestte het dan uit, als had hij in geen jaren zoo’n goede grap gehoord. De anderen lachten mee en nu verloor Media het laatste restje decorum. Uitgelaten rolde ze over den vloer.

—    Je sprak van een uitbreiding, nietwaar? begon FritsWaller, na een wenk aan Cora. Zoometeen vertel je me zelfs, dat je van plan bent een lift te bouwen. Je hebt er beslist een noodig.

252