Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Mijnheer Lobbes bulderde een vollen lach uit.

—    O, ik dacht maar. Je ziet dus, dat die kunsten op mij geen vat hebben. Hoe lang heb ik geslapen, Frits?

Waller en Vogel wisselden snel een blik. De laatste keek glimlachend op zijn horloge.

—    Een uur ongeveer, zei hij dan.

—    Zóó lang nog? Ik was dan ook wel moe. Den heelen nacht had in den trein een kind gehuild, zoodat ik geen oog kon dichtdoen. Maar nu voel ik me heerlijk uitgerust.

Weetje, Frits, zei hij een oogenblik later op peinzenden toon, het is me net, of ik een langen, vreemden droom ben doorgegaan, maar al hing mijn leven er van af, zou ik niet kunnen zeggen wit hij inhield.

Opnieuw keken Waller en Vogel elkaar aan.

—    Dat is interessant, mijnheer Lobbes, zei de laatste eindelijk. Ik ben er erg benieuwd naar. Indien U er naderhand iets van invalt, moetU ons dat beslist vertellen. Ik ben er wel benieuwd naar.

—    Ja zeker. Maar wat ben ik een ezel? Jullie zouden meegaan lunchen en nu zit ik hier den tijd te verbabbelen. Margie heeft er geen vermoeden van dat ik thuiskom, en nóg minder, dat ik twee vrienden meebreng. En, gek hé, het is me nu net, of ik maanden van huis ben geweest. Ik snak er ook naar de zaak te zien en Kooymans er tusschen te nemen.

—    Met zijn rheumatiek? vroeg Frits Waller droog.

—    Kooymans rheumatisch ?

Mijnheer Lobbes lachte nu zoo luid en hartelijk, dat de twee anderen er door werden meegesleept.

—    Excuseert me een oogenblik, heeren, ik wou graag even mijn handen wasschen.

Hij liep de kamer uit en deed de deur achter zich dicht.

250