Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

zakdoek met het bedwelmend vocht. Watson! Anderen schreeuwen en tieren, maar Joris Jochem handelt!

Bij die woorden wierp hij met gedruisch zijn bijl weg, sprong op mijnheer Lobbes toe en drukte zijn zakdoek op diens gezicht.

Een veelstemmige kreet van afgrijzen steeg op. Mijnheer Lobbes worstelde flauw tegen, zakte ineen, rochelde, lag stil ten laatste.

Toen hing er angstig zwijgen in de zaal.

—    Moordenaar! riep mevrouw Lobbes met heesche stem. Je hebt mijn man vermoord!

—    U vergist U, Joris Jochem is geen moordenaar! antwoordde de detective zachtzinnig. Uw man slaapt slechts.

—    Mijnheer Vogel! riep hij daarop luid, als je hem nu wilt inpraten dat hij in December of heelemaal niet geboren is, ga dan gerust je gang. Nu kan hij je niet meer tegenspreken!

Een seconde stilte. Toen viel de ivoren hamer instemmend op het zilveren bekken. En onmiddellijk daarop barstten alle, zooeven nog tierende, aanwezigen in toejuichingen los en ratelde er zwaar handgeklap door de zaal, als had op een sportterrein een voetbal een geweldigen schop gekregen. De deurwaardershandlangers tilden Joris Jochem op de schouders en droegen hem in het rond, onder geestdriftige uitroepen.

Rondom mijnheer Lobbes lagen mevrouw Margie, Cora en Media op de knieën, terwijl Karei Lobbes weemoedig op zijn vader neerblikte. Oom Karei had de bijl van zijn chef weer opgeraapt en stond, daarmee geschouderd, bij de treurende familie op wacht.

—    Mijnheer Waller! sprak professor Van Meekeren met heldere stem, breng Uw vriend naar Uw woning en laat Dr. Vogel hem daar op zijn gemak démagnetiseeren.

—    Mijne heeren, wendde hij zich tot de juichende massa, ik spreek zeker namens U allen, als ik bij dezen den bekwamen detective Joris

247