Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

balde vuisten op, om de moegeschreeuwde monden daadwerkelijk bij te staan of zelfs te vervangen.

Reeds was een vuist in haast gedaald en bij vergissing op den rug van den kleinen deurwaarder neergekomen, toen een felle slag op het zilveren bekken door het geschreeuw heenscheurde.

Dat zakte even weg, verstierf tot gemurmel.

—    Waarde aanwezigen! begon de professor, aangezien ge wél allen tegelijk kunt vechten, maar niet tegelijk spreken, verzoek ik je eerst even op adem te komen. Vertel me daarna maar eens beurt om beurt, wét de reden is van jullie gramschap.

Nu verhief zich het zooeven nog heterogeen geschreeuw, als versmolten, in één algemeenen kreet:

—    Lobbes!

—    Stilte I riep professor. Dat is een naam en geen klacht.

—    Schadevergoeding! riepen de deurwaarders en hun klerken in koor. Wetsbreuk!

—    Liftbreuk! riep de directeur van het Algemeen Technisch Bureau.

—    Onrechtmatig ontslag! riep de voorzitter der vakvereeniging.

—    Muur- en tegelbreuk! riep de slager.

—    Schedelbreuk! riep mijnheer Lobbes er woedend tegen in. Hersenbreuk en verstandsverbijstering!

—    Hypnose! riep Dr. Vogel. Démagnetiseeren 1

—    Ja, ja, hypnose, viel Frits Waller hem bij. Hij is zichzelve niet meer. Herman, keer terug.

—    Ja, schoonpapa, keer terug, alles is vergeten en vergeven! riep Leo.

Niemand lachte er om.

—    Dus? vroeg professor nog eens.

—    Hypnose! herhaalde Dr. Vogel. Hij verbeeldt zich dat hij in

245