Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

hadden het niet tegen hem. Joris Jochem hield nog altijd zijn geduchte bijl omklemd en oom Karei stond tusschen de twee assistenten. Voor advocaten had hij nóóit veel sympathie gehad, maar hij herinnerde zich flauw, dat hij met Van Heesten en Brilsma den vorigen middag broederschap had gedronken. En de heer Lobbes had hem weliswaar nu al meerdere malen beleedigd, maar zoolang niet officieel en wetenschappelijk was uitgemaakt, dat hij niet de echte was, maar een indringer, kon een pak slaag misschien leiden tot onaangenaamheden met Cora en haar moeder.

Dus begon hij ook maar luid te joelen en te schreeuwen, in de hoop dat een der aanwezigen zich dat persoonlijk zou aantrekken. Maar allen joelden en schreeuwden, op professor, Joris Jochem en Karei Lobbes na, zoodat dus niemand reden had, speciaal op hem te letten. De woorden gek, krankzinnig, muurbreker, contractbreker, waterschade, staking, vereenigingsconflict, liftbouwbreuk, schadevergoeding en nog veel meer flitsten door de lucht, werden als het ware door anderen opgevangen en teruggekaatst. Niemand scheen meer te weten, wéirvoor hij was gekomen en welke woorden hij had moeten uitbrengen, zoozeer wonden de mannen zichzelven en elkaar op. Doch daar een ieder zich er bewust van was dat hij een persoonlijke grief tegen mijnheer Lobbes had en bemerkte, dat allen er net zoo voor stonden, scheen het niemand meer te kunnen schelen wat hij riep, zoolang hij maar riep. En dus namen de deurwaarders de woorden der advocaten over en die weer de aantijgingen der ingenieurs en van den aannemer en zijn onderbaas. Waller en Vogel riepen van liften beenbreuk en Leo Garrels brulde den deurwaarders ,,valsche geest” in hun gezicht.

Het kreeg nu allen schijn of de schreeuwers elkaar in plaats van gezamenlijk den heer Lobbes stonden uit te schelden en daar vooral deurwaarders nogal kort van stof zijn, stak er weldra een tiental ge-

344