Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

binnen, in een heftig dispuut gewikkeld over de vraag of op een en dezèlfde plaats twee liften konden worden gebouwd. Mr. Van Heesten had nog energie genoeg over om de rechterhand kalmeerend uit te strekken naar den eerstbinnenkomenden deurwaarder, den man met den enormen bochel. Doch deze, die al zijn confraters en hun handlangers was voorbijgedrongen, stoorde zich allerminst aan een advocaat, die hem nog nooit een exploit had opgedragen. Bovendien had hij met den besten wil niet kunnen stilstaan, want de anderen en hun handlangers volgden hem vlak op den voet en drongen nu hem voorwaarts.

Hun gejoel, het uitgalmen van hun eindelooze -us-namen, het opsommen van Lobbes’ tekortkomingen, misdrijven en schadeloosstellingen vulde dra de groote gehoorzaal én het brein van hen, die al aanwezig waren. Maar dat verhinderde niet, dat het dispuut tusschen den heer Lobbes eenerzijds en Kooymans en Waller anderzijds al hooger oplaaide en zich de inmenging van Dr. Vogel, de assistenten Veber en Van Geerst, mevrouw Lobbes en haar dochter, benevens van oom Karei verwierf. Karei Lobbes en Joris Jochem zwegen nog, de laatste zeer tot verbazing van zijn Watson. Het was de eerste maal, dat zijn chef een gelegenheid voorbij liet gaan, om zijn brallend geluid te doen hooren. Hij keek hem er op aan, dacht aan de geduchte vuist van Leo en vreesde nu dat deze zijn geliefden chef suf had geslagen.

Leo Garrels, die zich in hoofdzaak beijverde om de deurwaarders op een afstand te houden van de dames Lobbes en slechts zei wat dienen kon om hen daarop attent te maken, begonnen de vuisten te jeuken. Hij kende zichzelven en wist, dat hij dikwijls om geringer aanleiding er op los had geranseld. Maar op wien moest hij het nu doen of eigenlijk, op wien het éérst? Er kwamen er zooveel tegelijk voor in aanmerking.

De deurwaarders en hun handlangers joelden het luidst, maar ze

243