Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

hem bezig ben. Zoo meteen denkt-ie nog, dat we een grapje maken.

De bel trilde. Professor gaf een uitvoerig bevel.

De deur ging open en mijnheer Lobbes, zijn zoon en de heer Kooymans traden binnen. Zij groetten beleefd ; de laatste wendde zich direct tot Joris Jochem en drukte hem warm de hand.

—    Wie isU, mijnheer, vroeg de professor verrast.

—    Zacharias Kooymans, boekhouder bij de firma Lobbes.

—    Mag ik dan vragen, waarom U onzen detective zoo hartelijk groet ? Is hij Uw vriend ?

—    Vriend? Hij is de verstandigste vent, dien ik sinds drie dagen heb gezien. Dat is heel wat meer dan vriend, professor.

—    Kooymans! riep mijnheer Lobbes op scherpen toon, is dat zijdelings op mij gemunt ?

—    ik spreek niet zijdelings, maar rechtuit, mijnheer Lobbes. Als ik naga, wat voor dwaasheden ik nu al drie dagen heb moeten aan-hooren en ik bedenk, dat deze wakkere held op het punt heeft gestaan, die met één flesch chloroform uit de wereld te helpen, dan kan ik niet anders dan respect voor hem hebben.

—    Wat voor dwaasheden bedoeltU,mijnheer Kooymans? vroeg de professor.

Mijnheer Lobbes knipoogde veelbeteekenend tegen dezen, maar daar professor dat niet bemerkte, nam hij vóór zijn boekhouder het woord.

—    Let maar niet op wat deze heer zegt, professor, viel hij uit. Warme pappen en aspirine ; hij is óók aangestoken en krimpt bovendien weg van rheumatiekpijnen.

—    Nu hoort U de dwaasheden uit zijn eigen mond! zei de heer Kooymans ernstig. Als er iemand in de wereld is, die nooit over rheumatiekpijnen klaagt, dan ben ik die persoon.

—    Wel hiér en diér! riep mijnheer Lobbes wrevelig. Mijn zoon is

241