Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Maar dat is immers een overbodige vraag aan een beschaafd mensch, professor?

—    Begrepen. Zoudt U mij dan eenige schrijvers van den laatsten tijd willen noemen, die het meest Uw belangstelling hebben? Of liever nog, zoudt U mij het karakter der boeken, welke U bij voorkeur leest, willen aanduiden?

—    Professor, hangt nu van mijn antwoord af of ik krankzinnig ben

of de detective ? vroeg Waller verontwaardigd. Literaire smaak is toch iets zeer persoonlijks. EnU weet immers wel, in den laatsten tijd......

—    In onzen tijd? vroeg professor met nadruk.

—    Ja, gaf Waller verschrikt toe. In ónzen tijd lezen we het liefst iets spannends, iets boeiends, maar wat toch niet te hoog of te diep gaat. Het moet me opwekken, zonder dat ik mijn hersenen hoef te gebruiken. Geen realisme of ander -isme, dat is te ruw. En er moet veel in gebeuren.

—    Dus, laten we zeggen, avonturen- en bandietenromans? vroeg professor, goedmoedig.

—    Een moord, een inbraak, mishandelingen en plunderingen, geweld en verkrachting van zedelijke gevoelens, opsluiting en vernedering van hulpeloozen, kortom het uitvieren der allerprimitiefste instincten van den mensch. Boeken met een inhoud als dezen bedoelt Uimmers, mijnheer Waller?

—    Ja, zooiets komt er gewoonlijk in voor. Het gewone type roman, die eerst als feuilleton in een krant staat. Ze eindigen natuurlijk, dat alles weer in orde komt, op de laatste bladzijde, maar dat schieten en steken sleept je toch mee.

—    Komen in die boeken detectives voor?

—    Onveranderlijk, gaf Waller goedgeluimd toe. Ze sterven soms tien dooden, en dan ben je geneigd het met hun tegenstanders te

231