Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    En, mijne heeren, vervolgde de professor nu, hoe denkt U dat onze nakomelingen zullen oordeelen over menschen, die zich dag en week trainen om op een bepaalden dag enkele ronden te rennen op een tweewieligen wagen, of honderden rondom er op, achter een motor? GelooftU niet, dat zij die renners van een beetje krankzinnigheid zullen beschuldigen? En gelooftUniet, dat de tienduizenden, die uren lang naar dat nutteloos en geestloos gerén zitten kijken, op dezelfde wijze zullen worden aangeduid?

—    Professor! riep Waller nu krachtig, ik protesteer er tegen dat U de culturen der verschillende jaarhonderden door elkaar haalt of tegenover elkaar plaatst. De beschaving van onzen tijd is nu eenmaal sport. En als ik dét krankzinnig noemde, zou ik zeker binnen vier en twintig uur worden opgesloten. Of men zou mij mijden als een onmodern mensch, en dat zou ik éven erg vinden.

—    Prachtig, gaf professor Van Meekeren toe. Dan erkent U dus, dat, evenals de beschaving, ook de krankzinnigheid, die er nauw verband mee houdt, onderhevig is éan en beoordeeld moet worden nadr haar eeuw. GeeftUdat toe?

—    Mijnentwege, zei Dr. Vogel. Het is me alleen niet recht duidelijk wat deze redenatie heeft te maken met de krankzinnigheid van die idiote detectives.

—    Ze heeft er zéér veel mee uit te staan, nam de porfessor weer het woord. Verlies toch niet uit het oog, heeren, dat U beiden bij mij ter observatie zijt gekomen. U zijt gearresteerd op een aantijging van Uw vriend Lobbes, dat U, volgens Uw gedragen, gek of misdadig moet zijn. Nu acht ik het geschikt Uw geestelijke vermogens te toetsen door het stellen van vragen. En die betreffen nu den, volgens U verstoorden, geestestoestand dier beide detectiven. Vertel U mij eens, mijnheer Waller, hebt U eenige belangstelling voor literatuur ?

230