Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Vertel me maar eens openhartig, volgens welke levens- en wereldbeschouwing zoudt geU laten leiden, indienU een persoonlijk oordeel moest vellen over ons voornaamste cultuurverschijnsel, de krankzinnigheid ? Is bijvoorbeeld in Uw oogen een professional-voetballer gek?

—    De Hemel bewaar me dat ik zooiets zou beweren! riep Waller verbaasd uit. Voetballen is sport en sport is gezond en slechts in een gezond lichaam kan een gezonde ziel huizen, zegt men immers.

—    Ja, maar wat zegtU er van? vroeg professor dringend.

—    Ik sla geen Zondag een match over, zei Waller nu zelfbewust.

—    Dr. Vogel, is volgens Uw oordeel een wielrenner krankzinnig? wendde professor Van Meekeren zich nu tot dezen.

—    Maar professor, wat denkt U nu van me? Dat ik niet met mijn tijd mee ga? Goeie genade, ik ken renners, die zich een pracht auto-zaak bij elkaar hebben getrapt. Noem zoo’n vent eens krankzinnig,

—    Dat is dus Uw beider oordeel, concludeerde de professor, onbewogen. Maar tracht U nu eens terug te denken in een tijd, zeg honderd jaar geleden. Als menU toen had gezegd, dat in dezen tijd twee en twintig volwassen mannen op een zon-heeten zomermiddag uren aaneen op een afgebakend terrein zouden heen en weer hollen en met elkaar worstelen, om een bal voort te schoppen. Hoe zouU die mannen dan hebben aangeduid? En, voegde hij er zachtaardig-spottend aan toe, hoe zouden andere menschen, die vijf jaar gestudeerd hebben, zich hebben uitgelaten, als hun was voorspeld, dat soms in dezen tijd vijftigduizend menschen juichend van belangstelling die balschopperij zouden aanzien, tegen betaling van een ruimen kijkprijs? Hoè zouden zij die vijftigduizend menschen hebben genoemd ?

De beide vrienden haalden aarzelend de schouders op en antwoordden niet.

229