Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Ik protesteer eveneens, professor, zei nu Dr. Vogel luid. Wanneer een man van mijn studie en opleiding een paar menschen, die zich allermalst gedragen, gek noemt, dan acht ik die bewering ernstig en grondig genoeg om als ernst te worden aanvaard.

—    Mijne heeren! riep professor Van Meekeren krachtig, in deze zaal is maar één persoon, die de definitie stelt van iemand’s krankzinnigheid en die ben ik. Vergeet dat niét. Ik heb gedurende mijn practijk elfhonderd binnen- en buitenlandsche sujetten krankzinnig verklaard en ik sta sterk genoeg in mijn overtuiging, om dien toestand bij honderd maal zooveel menschen te kunnen aantoonen. Ik laat daarom mijn wetenschap en mijn onfeilbaarheid doorU niet in twijfel trekken.

Dat wil echter niét zeggen, dat ik mijn positie eigenmachtig of willekeurig wensch uit te buiten. Verre van dat. Ik ben gaarne bereid U in de gelegenheid te stellen, zelf te oordeelen, of de geestestoestand van die detectives normaal kan worden genoemd in verhouding tot de thans geldende beschaving. De politie is opgedragen dien bewusten Joris Jochem en zijn helper hierheen te brengen. Ze zullen dus waarschijnlijk spoedig verschijnen. Nog vóór ik ze echter heb gezien, durf ik nu reeds beweren, en wil dat ook met bewijzen aantoonen, dat ze in geen geval gekker zijn dan welk ander persoon ook, in deze belangrijke zaak Lobbes. En...... dan welk ander, willekeurig aangewezen

persoon, uit een menigte van tienduizend.

—    Professor, nu gekscheertU met ernstige zaken! riep Frits Waller

verontwaardigd uit. Ik heb óók vijf jaar gestudeerd en al heb ik geen graad behaald......

—    Weet U toch even weinig van den mensch af, als indien dat wél het geval zou zijn geweest. U weet er ongeveer zooveel van als menU heeft verteld of alsU gelezen hebt. Mogelijk dus zéér veel, maar ongetwijfeld zeer onbelangrijk van aard. Dat beweer ik, mijnheer Waller.

228