Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Professor Van Meekeren drukte een knop in en hield een telefoonhoorn aan zijn oor.

—    Is de groote zaal gereed? vroeg hij.

—    Goed. Verzoek Dr. Van Geerst er ook te komen. Voorloopig ben ik uitsluitend te consulteeren door belanghebbenden in de zaak Lobbes. Kom mee, Veber.

Professor Van Meekeren’s groote zaal gaf slechts matig den indruk, dat zij gelegen was in de kliniek van den grooten psychiater. Ze was groot, ongeveer vijf-en-twintig meter bij achttien. Langs de wanden stonden breede divans en, vóór deze, rooktafeltjes. Twee groote boekenkasten en een ruim voorziene tijdschriftentafel gaven haar het aanzicht van een openbare leesgelegenheid, terwijl twee stel gym-nastiekringen haar weer eenigszins op een turnhal deden gelijken. Slechts een groote, electrisch beweeg- en draaibare onderzoektafel en een vitrine met glinsterende instrumenten getuigden eenigszins van het doel, waartoe deze ruimte wel gebezigd werd. Eenige clubfauteuils herstelden daartegen weer het overwicht van ’t gemoedelijke.

In het midden der daglicht-lantaarn, die de helft van de zoldering innam, glinsterde een kristallen lichtbal van een meter middellijn; buiten deze was er geen kunstlicht-ornament in de zaal. Dicht bij den oostelijken gevel stond een bureau met verhoogde zitting, die blijkbaar als katheder dienst deed.

Professor Van Meekeren nam daarop plaats en verzocht Dr. Van Geerst de heeren Waller en Vogel te ontbieden.

Toen de assistent er telefonisch aan had voldaan, vlijde hij zich, evenals zijn collega Veber, op een divan neer en stak een sigaar op.

De professor groette de heeren Vogel en Waller met een vriendelijk handgebaar en wees hen een divan aan.

—    Zet U, heeren, wellicht duurt de conferentie langer dan een

226