Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Nee, antwoordde de huishoudster openhartig.

Joris Jochem zette zichopnieuw op zijn gemak, stak een sigaret op en begon de geheele geschiedenis te vertellen. Echter verwarde hij die zoozeer met herinneringen uit zijn verbeelde avonturen en uit de-tective-boeken, dat zijn relaas maar zeer weinig overeenkomst verkreeg met de tragedie der familie Lobbes. Hij sprak zoo luid en langdurig van gestolen auto’s, van te vondeling gelegde kinderen, van drijfjachten door riolen, van in de lucht gesprongen fabrieken, inbraken en erfenismoorden, geheime ruimten vol ontzettende onthullingen, geraamten in kelders, flikkerende dolken en vuurspuwende revolvers, dat de beangstigde vrouw zat te beven op haar stoel. Ze wist niet, wat ze er van gelooven moest en óf ze er wat van ge-looven zou, of eigenlijk wist ze totaal niets en geloofde ze totaal niets ; ze hoopte nog slechts, dat die man zijn verschrikkelijke geschiedenis zou eindigen en met zijn metgezel vertrekken. Ze had eens een uit het Russisch vertaald boek gelezen, waarin als voornaamste heldendaad werd verteld, dat een halve gek twee oude vrouwen met een bijl het hoofd kliefde en ze vreesde dat de bijl van haar zonderlingen bezoeker net zoo’n werktuig was. Ten einde raad zei ze dat haar mijnheer den geheelen dag te logeeren was gevraagd bij professor Van Meekeren en dat zij de opdracht had, allen, die naar hem vroegen, ook daarheen te zenden. Toen ze dat gezegd had, knikte Joris Jochem geheimzinnig en keek Karei zoo sluw mogelijk aan.

—    Watson, opmerken, samenvatten, oordeelen......

Oom Karei zei geen woord, greep zijn hoed en liep de deur uit. In ’t minst niet verwonderd groette de detective de huishoudster beleefd en snelde zijn helper na. Toen deze bemerkte dat zijn chef hem direct was gevolgd, glimlachte hij tevreden.

Dat was een verstandige zet van je, Watson, prees Joris Jochem hem. Die oude dames zijn allemaal beste menschen, maar ze kunnen

222