Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

de schuld van dien mijnheer Lobbes een krankzinnigengesticht in. Maar wie isU eigenlijk? vroeg ze dan met veranderde stem. En hoe kentU mijnheer Lobbes zoo goed?

—    Ik ben Joris Jochem, antwoordde de detective op zelfbewusten toon, nietwaar Watson?

—    Reken maar, antwoordde oom Karei, dat is-ie.

—    Mijn beroep is detective en mijn trots is het achterhalen van misdadigers, het onthullen van geheimzinnige misdrijven en het in-eer-herstellen van onschuldig aangeklaagden. Spreek ik één woord te veel, Watson?

—    Zoolang je maar niet smoest over dat wegwerken en samenpakken kun je voor mijn part den heelen dag doorpraten. Deze dame kent je nu pas, Joris Jochem, maak het er nu niet naar dat ze óók wegloopt, net als die heeren vanmiddag op het terras.

De huishoudster blikte verwonderd van den een naar den ander en scheen uit hun taal niet wijs te worden. Een oogenblikje vreesde ze zelfs, dat ze een ernstige fout had begaan, door die twee mannen, die zij nooit tevoren gezien had, binnen te laten, alleen omdat ze zeiden, den heer Lobbes te kennen. Maar, toen de goedig-domme oogen van den kleinen dikkerd haar zoo echt trouwhartig aankeken, voelde ze zich weer gerustgesteld.

—    Maar nu hebt U me nog niet verteld, met wat voor boodschap U van mijnheer Lobbes komt, zei ze, om den bezoekers den draad van hun verhaal te doen vervolgen.

—    Watson! je hoort het! kreet Joris Jochem verontwaardigd. Je

valt die juffrouw ongemotiveerd in de rede. Opmerken, samemvatten oordeelen......

—    Allemenschen, nu begint hij tóch! riep oom Karei. Juffrouw, stoor je daar maar niet aan. Dat zegt-ie overal en het heeft niets te beduiden.

220