Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

dienstbetrekking bent, maar alleen een beroep op je eergevoel doen. Zijn wij detectives, ja of nee?

—    Jij zegt het, gaf oom Karei toe en liep al weer naast zijn chef voort, en dan zal het wel zoo zijn. Maar als je me uit één van die boekjes, waar je een kast vol van hebt, één geval kunt aantoonen van een detective, die zoo behandeld wordt als wij, dan ben ik een steiger-touw. Ik geloof dat er in de heele wereld niet één misdadigersboef zóó met water wordt gesmeten, op de straat gesmakt en door anthraciet-gruis wordt gesleurd als wij. Daar ben je nota bene detective voor. Man, staat je verstand dan heelemaal stil? Heb je dan nóg niet in de ramen, datje niet méér telt dan de eerste de beste zakkenroller? Ze sturen je van het kastje naar den muur, als ze al niet den hond op je aanhitsen. En die bijt steevast mij, voegde hij er kreunend aan toe.

Joris Jochem stapte stevig door, zonder zijn helper te antwoorden. Die klachten en verwijten had hij al zóó dikwijls gehoord, dat hij soms geneigd was te gelooven, dat zijn Watson zich door sluwe vijanden had laten omkoopen. Eens had hij hem zelfs formeel ontslagen. Maar toen had de oude man zoo roerend gesmeekt, het nog eens met hem te probeeren, dat hij er aan had toegegeven.

De derde Waller, dien ze opzochten, woonde in een dwarsgang van een nauwe steeg. Aan den ingang stonden drie jonge kerels met onbetrouwbare gezichten, waarvan een den voet uitstak. Oom Karei struikelde er over, waarop Joris Jochem zijn bijl trok en onder „Holmes! Holmes !”-geschreeuw op zijn vijanden insloeg. Of eigenlijk, op de ruimte die ze achter zich lieten, want ze stoven weg, om op een afstand den woedenden detective uit te lachen.

—    Voor geen drie millioen ga ik die gang in, zei oom Karei beslist, hoewel kreunend, toen hij weer overeind stond. Als de Waller, dien wij zoeken, dair woont, dan moest je niet eens met hem te doen willen hebben, als je op je eer van detective bent gesteld.

218