Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

vroeg hij wantrouwig. Laat mij dan liever zooals ik ben buiten staan, als het je hetzelfde is. Misschien ben ik nog niet heelemaal uitgeleerd in het vak, maar ik kan niet goed tegen die vermomming.

—    Je bedoelt het goed, Watson, maar je zegt het een beetje onhandig. We zullen dan maar eerst een paar andere deelgenooten in de zaak opzoeken. Wat dunkt je bijvoorbeeld van die heeren Waller en Vogel?

—    Die Waller dat is die eene, die je in den kelder bedwelmd hebt, niet? Nou, daar kan ik niet over oordeelen. Maar die andere, die Vogel, als ik dien vent zijn manier van kijken goed begrepen heb, dan vergiftigt hij ons liever vandaag dan morgen.

—    Prachtig, uitstekend, onovertreffelijk, bralde Joris Jochem, en sloeg met zijn hand op tafel.

De kellner kwam aanloopen en toen vroeg hij dien het adresboek te brengen. Daarin zocht hij de woonplaats van den heer Waller op en vond toen vijf adressen, die hij allemaal noteerde. Nu stapten ze op, om den vriend Waller van den heer Lobbes te vinden.

Aan het eerste adres stuurde het dienstmeisje een grooten hond op hen af, daar Joris Jochem als boodschap gaf, dat hij over een moord met inbraak kwam spreken. Het dier beet oom Karei in zijn been en deze gromde daarover den heelen weg langs, tot aan het adres van den tweeden Waller. Deze was verhuisd en niemand wist waarheen.

—    Dat zal wel degeen zijn dien we zoeken, Joris Jochem, zei oom Karei, wien het zoeken al danig verveelde. Luister naar mijn raad, ga naar huis en doe een dutje. Laat die vent zelf zijn dochter en schoonzoon uitzoeken en hou jij je d’r buiten. Ik ben nu al in drie vingers en één been gebeten. Heb je dan geen rust, vóór je me in stukken en brokken moet thuis brengen?

—    Watson, antwoordde Joris Jochem op bitteren toon, je verbaast en bedroeft me. Ik wil er nog niet eens op zinspelen, dat je in mijn

217