Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Watson, begon hij, gisteren hebben we schitterend werk verricht, dat we vandaag moeten bekronen. Hiervandaan gaan we naar het huis van Lobbes terug, om de zaak tot een goed einde te brengen.

—    Om je oogen uit je kop te laten krabben, bedoel je 1 antwoordde oom Karei angstig. Kijk eens naar die drie lapjes om mijn vingers. Dat heeft ze nog wel gedaan toen ze gebonden was. Wie weet, wat die meid met ons van zins is, nu ze haar handen vrij heeft.

Joris Jochem schudde het hoofd en mummelde met den mond, alsof hij een berekening maakte.

—    De zaak schijnt je nog niet duidelijk te zijn, Watson. Wat jij beschouwt als vijandige handelingen, zie ik als iets heel anders. Hoe denk jij bijvoorbeeld over dien vuistslag op je hoofd, gisteravond?

—    Dat mijn test er nóg zeer van doet, bromde oom Karei. Ik ben niet bang uitgevallen, maar als ik den vent zie aankomen, die hem dat geleverd heeft, dan loop ik liever een straatje om, dan er wéér een te krijgen. Nou jij en dan ik!

—    En ik zeg je, mijn Watson, dat dat met voorbedachten rade is geschied.

—    Dank je den drommel. Dat het geen vergissing was kon je daaraan wel merken, dat hij ons allebei in dat smerige anthraciethok heeft gesleept. Wou je nog sterker bewijs hebben dat het de vent er om te doen was, ons bij nacht en ontij te mollen ?

—    Juist, antwoordde Joris Jochem op geheimzinnigen toon. Nu heb je den draadnagel midden op zijn kop geslagen. Die vuistslag was niet anders dan een middel, om ons vermomd als bewusteloozen binnen te smokkelen, opdat we ons werk konden vervolgen. Daardoor wist ik dat hij een vriend en geen vijand van ons was.

—    Jij zegt het en dan zal het wel zoo zijn, maar als dat je vrienden moeten heeten, dan ben ik liever mijn leven lang in vijandschap met ze. En ben je van plan er nou wéér zoo vermomd binnen te gaan?

216