Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

En nauwelijks had Joris Jochem zijn geliefde spreuk voleindigd of van de zooeven nog vreedzaam-babbelende handelaars was er niet één meer over. Hoewel ze wellicht den drukdoenden dikkerd voor het eerst in hun leven zagen, was hun zijn spreuk genoeg om hem te ontvluchten.

—    Zie je nou wel, Joris Jochem, zei oom Karei, hoewel zonder verwijt in zijn stem, je kan niet met dat malle gebrabbel beginnen, of de menschen loopen bij je vandaan. Nu kan je begrijpen, wat het voor mij wil zeggen, er eiken dag naar te moeten luisteren.

Joris Jochem knipte listig met zijn dom-goedige oogen en wreef met den linker wijsvinger langs zijn neus.

—    Zie je wat ik doe, Watson? vroeg hij op schranderen toon.

—    Ik bier, zei oom Karei tegen een kellner, die zich vragend voorover boog. En jij, Joris Jochem? Ook bier? Misschien vergeet je dat beetpakken en wegbergen dan zoo lang.

De detective knikte toestemmend en maakte een geheimzinnig gebaar tegen zijn Watson.

—    Oude speurmakker, zei hij op een toon vol ontroering. Je hart

is moedig, je geest is schrander, je blik is scherp, maar je tong is iets overijld. Spreek nooit over gewichtige onderwerpen als er kellners in de buurt zijn, die mogelijk spionnen kunnen zijn. Opmerken, samenvatten......

—    Ja, ja, ja, ja! viel oom Karei haastig uit. Ik had er iets voor over, als je dat toch eens kon vergeten. Kén je dan niet ronduit zeggen, wat je op het hart ligt, zónder dien vervelenden omhaal van woorden?

—    Mijn dappere Watson, zei Joris Jochem ietwat weemoedig. Je bent zoo goed van vertrouwen, en toch zeg ik je voor de eerste en hopelijk voor de laatste maal: de verrader slaapt niet.

—    Wét doet hij niet? vroeg Watson, Joris Jochem aankijkend.

—    Hij slaapt niet! bralde Joris Jochem.

214