Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

deurwaarders en hun handlangers. Er was eenige oogenblikken zelfs volkomen stilte. Toen riep de korte, dikke deurwaarder met een stem die den heer Lobbes dreigend in de ooren klonk :

—    Dan stel ik mijn vordering nog een kort poosje uit, maar reken er op, dat ik ook bij Van Meekeren kom. Zooals de omstandigheden zich laten aanzien, lijkt het me niet onmogelijk dat hij er moet blijven.

Die woorden werden door al zijn collega’s en hun handlangers met daverende kreten van instemming toegejuicht. De deurwaarders vertrokken nu, hun insigne in de hand voor zich uit houdend. Ieder hunner liet één bewaker achter, om zorg te dragen dat de heer Lobbes zijn zaak niet verkocht tijdens hun afwezigheid én om zich op de hoogte van zijn handelingen te houden.

Eindelijk kon de heer Lobbes zich in zijn privé-kantoor terug trekken. Gerard van Duren volgde hem en nam nu ongevraagd een sigaar uit het kistje.

Zijn geestkracht herwinnend, greep Lobbes de portflesch en schonk twee glazen in.

—    Twijfel je nu nog, Gerard? vroeg hij met meewarigen blik.

—    Nee, antwoordde deze geroerd en wendde zijn gelaat af, daar de tranen in zijn oogen drongen. Dus, je blijft bij je voornemen omtrent professor Van Meekeren?

—    Méér dan ooit! En jij hebt er dus niets meer tegen, met mij naar zijn kliniek te gaan ?

—    Nee, ik laat je niet in den steek, antwoordde de ingenieur, op vasten toon. Nog voor geen duizend deurwaarders.

Toen klingelde de telefoon.

212