Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

moeten houden, hem moeten meenemen naar zijn kantoor en overal waar hij verder heen ging. Hij had nie tmoeten dulden dat hij zich van hem verwijderde, daar Van Meekeren hem moest beschermen tegen eiken aanval dier noodlottige besmettelijke krankzinnigheid. Hij, die beroemde man der elfhonderd krankzinnigheids-verklaringen, had gerust zijn geheele practijk er aan kunnen geven om hem, Lobbes, te vergezellen. In zijn tegenwoordigheid immers groeiden de gekken en candidaat-gekken nog sneller aan dan paddestoelen en in zijn omgeving zou de professor zich een wereldnaam veroveren kunnen, als de record-houder in het stellen van diagnoses op het gebied van ziels- en geesteszieken.

De deurwaarders hadden zijn blik opgevangen, geloofden dat de heer Lobbes aan hun geschreeuw wilde ontkomen en omringden hem nu. Doch de groep moest alweer verder wijken, daar nog meer collega’s hen volgden en ook dezen op luiden toon „deurwaarder”, „us”-namen, vorderingen en breuken uitgalmden.

Toen het kantoor stikvol was, werd aan de deur aan de fabriekzijde gerammeld. Daarachter bevonden zich nog andere deurwaarders en helpers, die door den winkel geen toegang hadden kunnen bekomen. Maar de deur week niet, want twee zwaar gebouwde klerken stonden er vlak voor, en dezen konden geen stap vooruit doen, wijl de geheele ruimte was bezet.

Ten einde raad sprong Karei Lobbes op zijn bureau en zette beide handen aan den mond, om het veelstemmig geluid te overschreeuwen.

— Stilte, heeren! riep hij. Er heerscht hier een misverstand. Mijn vader verkeert niet in een stemming om alle zaken tegelijk aan te hooren en af te handelen. Bovendien heeft hij straks een gewichtige conferentie, bij professor doctor Van Meekeren, die hij onmogelijk kan verzuimen.

Meer uit vermoeidheid dan omdat Karei zulks verzocht, zwegen de

211