Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

groep personen, die nu binnentraden. En nauwelijks had de voorste van deze, een man met een geweldige bult, zich doorgedrongen tot den heer Lobbes, of een luid geroep achter hem deed hem terzijde springen. De deurwaarders en hun helpers werden als met kracht voortgeduwd door een stroom van menschen, die, toegang eischend, het kantoor binnen traden en op luiden toon den heer Lobbes wenschten te spreken.

De een voor den ander wilde het eerst zijn boodschap zeggen en de woorden „deurwaarder” rolden achter elkaar door de kleine kantoorruimte, alsof de geheele broederschap van dat beroep tot een gezamenlijk bezoek bij den heer Lobbes had besloten.

Als het geroffel van den donder rolden de namen : Carolus, Mari-nus, Severus, Manolus, Fransonius, Petrus, Manus, Janus, Bertus, Virgilius, Homerus en zoo meer door de lucht, dat het scheen, alsof de zuurstof werd vervuld met ontelbare deelen ,,us”. En bij elk zoo’n gewichtigen naam, die den heer Lobbes werd toegeschreeuwd, alsof het zijn schuld was dat de eigenaar dien dragen moest, deinsde hij een stap verder terug naar zijn privé-kantoor. Maar de deurwaarders en hun gezellen gaven het niet op, overschreeuwden eerder elkaar en noemden bij herhaling hun vordering om schadevergoeding om verschillende inbreuken op rechten en wetten op, dat het den heer Lobbes scheen, of de wereld was uiteen gevallen en er niets dan breuken waren overgebleven en men hém dat kwam verwijten en van hém de herstelling daarvan eischte. Hij wierp een blik achter zich, keek naar zijn gemakkelijken stoel achter zijn bureau. Als hij daar maar eenmaal zat en de deur veilig op slot had, dan kon hij door middel van de telefoon misschien alle krankzinnigen-professoren en doctoren hierheen ontbieden om de lui bijtijds van de overige menschen af te zonderen. O, nu betreurde hij het, dat hij professor Van Meekeren den vorigen avond naar huis had laten gaan. Hij had hem thuis

210