Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

nooit van mijn leven heb ik iemand kwaad gewenscht, maar als jij voor levenslang in de gevangenis kwam, zou het alleen zonde zijn voor den cipier, die eiken dag je misselijk gewauwel moest aanhooren.

Joris Jochem was zóó vriendelijk gestemd, dat hij niets van haar booze luim bemerkte en haar geschimp voor een compliment nam.

—    Goed, goed, zei hij. Ik doe niets meer dan mijn plicht. Zorg dat geen der gevangenen ontsnapt, hou de deur op het nachtslot en verdedig het huis tot het uiterste tegen eventueele handlangers. Kom mee, mijn Watson, zei hij dan waardig tot zijn helper. Onze dagtaak is hier ten einde. We hebben ons slaapje wel verdiend.

—    Moet ik nou met mijn bloeiende vingers zoo de straat over? klaagde oom Karei. Laat me eerst een lapje zoeken.

De huisbel ging over.

—    Daar hebben we geen tijd meer voor, mijn dappere. De taxi wacht al op ons.

Gevolgd door zijn helper liep hij naar de huisdeur, nageschimpt en uitgescholden door het woedende meisje.

—    Is er hier iets gaande? vroeg de chauffeur.

—    Er wordt comedie gespeeld 1 antwoordde Joris Jochem, maar de acteurs weten niet, of het een drama óf een klucht is.

De deur sloeg dicht.

—    Mijnheer, mijnheer! joelde Lena. Karei! Leo! Mijnheer Waller! De schooier loopt weg! riep ze. Moet hij maar zóó vrijuit gaan?

Ze deed onmenschelijke pogingen om op te staan, maar het mislukte. Ze schreeuwde echter door en als het ware daardoor opgewekt, ontwaakte Cora uit haar onmacht. Het meisje, zich in donker op den vloer van het portaal bevindend, wist eerst niet, wat er met haar gebeurd was. Dan keerde dra haar bewustzijn terug.

192