Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

—    Telefoon voor U. juffrouw, zei hij beleefd. Wil ik maar even luisteren ? U kunt zoo tóch niet opstaan.

Zonder antwoord af te wachten, liep hij naar de huiskamer, waar de bel onverstoord ringelde.

Hij nam den hoorn op.

—    Hallo, met huize Lobbes! riep hij luid. Mijnheer heeft belet. U spreekt nu met detective Joris Jochem!

Iets als een juichkreet antwoordde hem.

Hij herkende de stem van zijn vrouw.

—    Gelukkig, Joris, dat ik je eindelijk aantref, zei ze. Ik heb al vier verschillende Lobbessen opgebeld en geen van allen hadden ze iets met een detective te maken, zeiden ze. Kom dadelijk thuis; je bent nog nooit zoolang achtereen weggebleven en je weet dat Stientje niet naar bed wil voor jij haar goeden nacht hebt gekust.

Bij dezen roep van zijn lieve, zorgzame vrouw verzonk voor Joris Jochem op dit oogenblik al het andere in het niet. Hoezeer zijn liefhebberij voor detective-spelen hem bijna doorgaans vervulde, bleef hij toch altijd even ontvankelijk voor den moederlijken invloed die van zijn vrouw uitging. Ook nu, evenals vorige malen, verdrong het verlangen, haar en zijn kind te zien en hun hartelijk gebabbel te hooren, geheel zijn eerzucht en zijn hang naar potsierlijke avonturen.

—    Over een kwartier ben ik thuis, vrouwtje! Ik heb hier met een gevaarlijke, listige bende te doen, maar voor vandaag heb ik m’n portie al verricht. Sherlock en Holmes zijn óók niet op één dag geboren. Kus Stientje vast van me. Tot zoometeen dus!

Hij hing den hoorn op en schakelde direct een ander nummer in. Hij bestelde een taxi en gaf het adres van den heer Lobbes op.

—    Meisje, zei hij, in de keuken terugkeerend. Opmerken, samenvatten, oordeelen, gevolgtrekkingen maken en optreden.

—    Ik wou maar dat je je nek brak, antwoordde Lena giftig. Nog