Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

excuus verwacht voor Uw binnendringen in mijn woning. Beschouw mijn huis als het Uwe.

Dr. Vogel wist niet, wat hem sterker verbaasde; den heer des huizes gebonden te vinden in zijn kolenkelder, gevangen door zijn eigen detective, of de smadelijke woorden, die hij hem toevoegde.

—    Mijnheer, antwoordde hij eindelijk, indien Uw vroegere persoonlijkheid slechts vermoeden kon hoe onhebbelijk en ongastvrij gij U in zijn plaats gedraagt, zou hij er naar snakken, gedémagnetiseerd te worden. Een ènder woord heb ik niet voor U.

—    Opnieuw die dwaasheid, waarmee U al zooveel ellende hebt gesticht! kreet de heer Lobbes. Joris Jochem, chloroformeer hem, net als zijn vriend. Datgeijl over magnetiseeren moet eindelijk uit zijn.

Nu eerst ontwaarde Dr. Vogel den bewusteloozen Waller. Hij vreesde er voor, een lijk te zien.

—    Heb je dat rapaille op ons afgestuurd om ons hierheen te sleuren en te vermoorden! riep hij gramstorig. Mensch, wat voor monster heb ik in je te voorschijn geroepen!

Zijn geschreeuw ergerde oom Karei.

—    Moet hij slapen, Joris Jochem? vroeg hij. Je weet, éérder houden ze toch hun mond niet.

—    Mijnheer Waller! riep een luide «tem van de verdieping.

Een oogenblik rilde Joris Jochem. Die stem herinnerde hem aan een harde vuist. Dr. Vögel’s gezicht helderde integendeel op en ook mijnheer Lobbes toonde belangstelling.

—    Die stem heb ik méér gehoord, zei de laatste, met leedvermaak. Als jij zoo’n voorvechter bent, Joris Jochem, dan moet je eens pro-beeren dién mijnheer van de sokken te slaan. Aan hem valt meer eer te behalen dan aan onzen waarden doctor en er is nog ruimte genoeg op de anthraciet.

—    U raadt mijn gedachten, antwoordde de detective, zóó bedaard,

184