Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

langer in het vak dan ik en ik wil op je praktijk geen aanmerkingen maken. Maar luister naar mijn raad en pruttel niet zoo eeuwig over je opmerken en die andere dingen. De een verveelt het verschrikkelijk en de ander maakt er zich kwaad om. En niemand doe je er een pleizier mee. Geloof dat dan toch.

—    Sssst, deed Joris Jochem.

Ze zaten nu in het donker op den uitkijk. Cora kwam uit de huiskamer en liep de trap op. Aarzelend keek ze achter zich.

Eenige oogenblikken later hoorden de mannen een weifelenden tred. Hun adem inhoudend, kropen ze gehurkt naderbij.

Toen, een greep, een kortdurend gestommel en ze zaten op Dr. Vogel. Deze gromde en dreigde in drie talen, maar ze bonden hem onverstoord vast. Even later rolde oom Karei hem den kolenkelder binnen, waar hij door den heer Lobbes met schampere opmerkingen werd begroet.

—    Hé, dat is vriendelijk van U, de visite van vanmiddag zoo spoedig te herhalen. Maar zijn die touwen niet wat hinderlijk, bij het uitoefenen vanUw hypnotische experimenten? Want daérvoor komtU mij toch zeker in dit geriefelijk salon bezoeken, niet waar? Of, heeft professor Van MeekerenU negatieve lichaamsbeweging aanbevolen?

Dr. Vogel staarde den spotter ontsteld aan en bromde iets binnensmonds. Joris Jochem rolde hem nog iets terzij en stak te zijner eere nog een kaars aan.

—    Belooft U op eerewoord geen leven te maken, als ik de prop uit uw mond neem, mijn waarde Dr. Vogel? vroeg de onnavolgbare detective.

De aangesprokene knikte toestemmend en oom Karei maakte zijn mond vrij.

—    U wilde mij, geloof ik, antwoord geven, nietwaar mijnheer Vogel? vroeg mijnheer Lobbes hoffelijk. O, geloof niet dat ik een

183