Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Lobbes dreigde luid in woede uit te barsten. Op het gezicht daarvan kalmeerde hij echter en toen liet de detective hem met zelfbewust gebaar het album zien.

—    Mijnheer Lobbes, vroeg hij, hebt U er eenig vermoeden van wat ik hier heb ?

—    Ik raad je aan, bliksemsnel die touwen van mijn beenen stuk te snijden, anders heb ik er vermoeden van, dat jij er aan één komt te bengelen. En nog wel aan een boom in mijn tuin. Begrepen? Losl

—    Ik vraag U nógmaals! riep de detective, op schijnbaar gebiedenden toon.

Daar riep een stem.

—    Lena, Lena, waar zitje dan toch? Ben jij al naar boven gegaan, Herman ?

De gevangenen maakten tegelijk een opstandige beweging. Maar Joris Lochem verhief opnieuw de revolver ; een onheilspellend licht glinsterde in zijn zachtmoedig blauwe oogen.

—    Cora! riep mevrouw nu langs de trap. Cora I

—    Ja moeder.

Een vlugge tred op de trap; een deur sloeg dicht. Toen was het weer stil.

Joris Jochem reikte oom Karei zijn revolver over en sloop de keldertrap op. Na tien minuten geduldig wachten op de bovenste trede, zag hij Cora uit de huiskamer komen.

—    Psss! fluisterde hij, ik ben het, juffrouw, Joris Jochem.

Hoewel eerst geschrokken, was het meisje zich dra weer meester.

Ze was blij, dat Leo den detective niet had doodgeslagen, zooals ze had gevreesd en ook, dat hij nog hier was.

—    BentU nog hier? vroeg ze met van bewondering trillende stem. Hoe legt U het toch aan U verborgen te houden, terwijl er zooveel menschen in huis zijn?

179